یکی از عجایب دنیای قضاوت این است که معمولأ در پرونده های قتلی که یافتن قاتل سخت یا دردسر ساز است، شخص مقتول یا یکی از مقتولان به عنوان عامل اصلی قتل معرفی می شود. در طول چند سال خبرنگاری در حوزه حوادث شاهد نمونه های زیادی از این دست بودم. شاید مهم ترین و فراموش نشدنی ترین آن مربوط به پرونده یکی از آقازاده ها بود که در بدو امر و قبل از دادرسی، از سوی  یکی از نهادهای مسئول ـ که اتفاقاً مقتول از نیروهای همان نهاد بود ـ در اطلاعیه ای اعلام کرد که مقصر اصلی همان مقتول بوده! و اگر پیگیری روزنامه ها و خبرنگاران نبود شاید قاتل به خاطر این عمل قهرمانانه خود مدال شجاعت هم می گرفت؛ اما سرانجام آقازاده مذکور به پرداخت دیه محکوم شد.

در پرونده های مربوط به حوادث ملی هم معمولاً کسی به عنوان متهم اصلی معرفی شده و می شود، که در قید حیات نیست و امکان دفاع از خود را ندارد؛ راننده قایق در پرونده استخر پارک شهر و راننده اتوبوس حامل دانشجویان ـ که خودشان جزو قربانیان این دو حادثه بودندـ و یا از همه کلیشه ای تر، خلبانان هواپیماهایی که در چند سال اخیر سقوط کرده اند (از جمله هواپیمای سی ۱۳۰ حامل خبرنگاران که همین هفته پیش سالگرد شهادتشان بود)، همگی مشمول قانون «قاتل همان مقتول است» شدند.

اما این قانون، مخصوص ایران یا کشورهای جهان سوم نیست، بلکه در انگلیس هم اجرا می شود: چند روز پیش اینجا اعلام کردند که بالاخره بعد از ۹ سال بررسی پرونده مرگ دایانا و نامزدش در پاریس، که با صرف دو میلیون پوند هزینه و توسط ۱۳ کارآگاه زبده صورت گرفته، معلوم شد عامل اصلی حادثه، راننده اتومبیل(صاحب عکس فوق) بوده که خودش هم جزو کشته شدگان است! باز صد رحمت به ایران که اگر راننده و خلبان و قایقران، به عنوان قاتل معرفی می شوند دیگر این همه زمان و پول و وقت کارآگاهان زبده(!) تلف نمی شود و ظرف چند روز به همان نتیجه ای می رسند که فرنگی ها در ۹ سال!