کافه انار

كساني كه بت‌هاي معبود اجدادشان در 1400 سال قبل، به دست بزرگ بت‌شكن تاريخ شكست تا خانه خدا از لوث هرگونه شرك و بت‌پرستي پاك شود، امروز گلدسته‌هاي حرم فرزندش را فرو ريختند تا انتقام اجداد به‌درك‌رفته خود در بدر و احد و خندق و حنين و خيبر و صفين و نهروان را گرفته باشند. آنها كه پدرانشان گمان مي‌كردند پس از توطئه سقيفه، ورق به دوران جاهليت برمي‌گردد، به خيال مجازات ميليون‌ها پيرو ولايت كه هنوز بر سنت اصيل نبوي پا‌ي‌فشاري دارند، كار نيمه‌تمام خود در 458 روز قبل را تمام كردند تا حرم عسكريين(ع) را به ويرانه تبديل سازند. حرمي كه نه‌تنها مدفن دو معصوم والامقام، پدر و پدربزرگ آخرين حجت خدا است، بلكه آرامگاه مادر مكرمه و عمه گرامي آخرين پيشواي شيعيان نيز هست. همان خانه گلي امام هادي (ع) كه در شب قدر، مهبط فرشتگان برگزيده خدا بود تا به كمك "حكيمه خاتون" آمده و وضع حمل را بر "نرگس" آسان كرده و بال خود را  زير قدوم قائم آل‌محمد (ص) فرش كنند.

حالا آن خانه و همچنين سردابي كه روزگاري محل آغاز غيبت امام عصر(عج) بود، به ويرانه‌اي تبديل شده، شايد كه مرهمي بر كينه 14 قرنه شكست‌خوردگان خيبر و سقيفه باشد! گلدسته‌هاي طلايي كه صدها سال، سر به آسمان ساييده، مأذنه اين خانه‌ي خدايي بودند و نداي توحيد از آن‌ها منتشر مي‌شد، امروز به خاك نشستند. اما هنوز هم اين خانه مقدس، مهبط ملائكةالله است و حتي ويرانه‌اش، قبله دل ميليون‌ها دلسوخته. آن خشت‌هاي گلين و مطلا، تنها نمادي بودند از حريم آل مصطفي(ع)، كه حرم اصلي در دل پيروان آنان است. امروز دل ميليون‌ها شيعه از اين جفاي زنازادگان شكست، اما باعث شد تا پايه‌هاي حرم عسكريين(ع) در قلب آنان مستحكم‌تر شود.

اين روزها، كه نه! در طول تاريخ دل شيعيان از ظلم پس‌مانده‌هاي جاهليت عرب، خون بوده؛ از كوچه‌هاي مدينه تا نخلستان‌هاي آن و تا مسجد كوفه و صحراي كربلا و... و در عصر ما تكرار عاشوراهاي ديگر در كربلاهاي متعدد: نسل‌كشي شيعيان افغانستان در هزاره‌جات به دست طالبان يا كشتار عزاداران حسيني در پاكستان به‌دست سپاه صحابه. و اين روزها عراق به ميدان اصلي اين نبرد نابرابر تبديل شده؛ يك روز كشتار زائران پاي‌برهنه امام حسين (ع)، روز ديگر به خمپاره بستن زوار كاظمين (ع) و به خاك و خون كشيدن شيعيان بغداد و سر بريدن و شكم دريدن زائران عراقي و افغاني و پاكستاني و بحريني و ايراني و... و امروز كه خشت‌هاي گلين و طلايي مأذنه‌هاي "بيت‌العسكريين(ع)" و خانه امام زمان (ع) در برابر اين همه ظلم و جنايت به زانو درآمدند.

و به كجا مي‌توان شكايت برد جز به محضر منتقم منتظَر(ع) كه خود اين روزها، صاحب عزاي اصلي است.

به انتظار روزي كه از پرده برون آيد و داد مظلومان از بيدادگران بستاند.

پ .ن: راستي! ياد آنهايي افتادم كه در اعتراض به آب‌گيري سد سيوند و احتمال نم‌كشيدن آرامگاه كوروش، تومارهاي اينترنتي مختلف تهيه كرده بودند!