داشتن يا نداشتن ريش يكي از مسائلي است كه معمولاً در جامعه ما ملاك قضاوت قرار مي گيرد: بچه مسلمون، قرتي، بچه مثبت، حزب اللهي، بسيجي، سوسول و صفاتي از اين قبيل، در صورت داشتن يا نداشتن ريش است كه به فرد موصوف تعلق مي گيرد؛ البته در نگاه اول.

اما چند سالي است كه در كشور ما هم صرف ريش داشتن نمي تواند تعيين كننده ظاهری شخصيت هركسي باشد، بلكه مدل هاي مختلف ريش ـ از لنگري و خنجري و بزي گرفته تا چكمه اي و پروفسوري و توپي ـ هركدام نوعي ظاهر را براي دارنده اش مي سازد . بعضي ها ريش را به سه نوع (اندك، اندازه و انبوه) تقسيم مي كنند و عده اي هم به با سبيل و بي سبيل.

حالا كاري به انواع ريش نداريم، مهم اين است كه ريش گذاشتن در ايران هم مثل ساير نقاط دنيا مد شده است. اما در اينجا آنچه جاي تعجب دارد، گرايش شديد جوانان به ريش گذاشتن معمولي است:همان كه در بين جوانان متدين ما به عنوان محاسن شناخته مي شود؛ نه مدل دار و نه طالباني: چيزي بيشتر از ته ريش اما تميز. اوايل فكر مي كردم فقط اين منم كه از اين مد جديد تعجب مي كنم اما هفته پيش كه در روزنامه گاردين گزارش مفصلي در اين زمينه چاپ شد، ديدم گزارشگر اين روزنامه هم تعجب افكار عمومي را منعكس كرده است.

نويسنده در ابتداي گزارش خود به اين نكته اشاره كرده كه پس از افول هيپي ها در دهه ۷۰ ميلادي ديگر در الگوهاي مد مردانه جايي براي ريش نبود اما اين روزها برخي ستاره هاي پاپ و هنرپيشه هاي سينما و تلوزيون، ريش گذاشتن را بين جوانان غربي رواج داده اند.

قسمت جالب اين گزارش نظرات جواناني است كه در گفت و گو با گزارشگر روزنامه از انگيزه خود براي ريش گذاشتن گفته اند كه پيروي از مد، فقط دليل عده اي از آن ها بوده، آن هم يكي از دلايل. ساير انگيزه ها از اين قبيل بودند: با شخصيت تر به نظر رسيدن مردان ريش دار، جلوه مردانه داشتن در برابر رشد روز افزون همجنس گرايي و زن نمايي مردان همجنس گرا، توجه بيشتر دختران به مردان ريش دار، مورد پسند واقع شدن از سوي همسر يا دوست دختر خود، تناسب لباس هاي مردانه با صورت ريش دار و تفاوت داشتن با زنان!

اين در حالي است كه هر روز در رسانه هاي اينجا مردانی به عنوان مسلمان تروريست نشان داده مي شوند كه مانند مسلمانان تندرو( بخوانيد وهابي و سلفي) داراي ريش هاي انبوهي اند كه حتی در مواردي حجم ريش آنها دو برابر حجم كل صورتشان است!