اين هفته فرصتي پيش‌آمد تا دو روز پشت سرهم به نمايشگاه كتاب سر بزنم. قبل از آن حرف و حديث زيادي در مورد نواقص نمايشگاه امسال شنيده بودم و در اولين تصاويرم از صحنه نمايشگاه سعي مي‌كردم آنچه شنيده يا خوانده بودم را با واقعيت محك بزنم. راستش پيش از اين دو سه بار بيشتر داخل مصلي را نديده بودم يكي دوبار در سال ۶۸ يعني زمان فوت امام و همچنين روز تشييع جنازه ايشان و يك بار هم در سال ۶۳ يا ۶۴ براي خواندن نماز عيد فطركه البته همه اين موارد مربوط به زماني مي‌شود كه مصلي بيشتر شبيه بيابان ‌هاي بيرون شهر بود و همان وقت‌ها سالگرد شروع جنگ و هفته آخر شهريور كه مي‌شد، جبهه را در آن‌جا باز سازي مي‌كردند و تانك مي‌آوردند و منور مي‌زدند و اين قبيل برنامه‌ها. بعد هم چند سالي محل برپايي نمايشگاه پوشاك بود و خلاصه اين‌كه از مفهوم "مصلي" در اين محل فقط سالي يك بار آن هم روز عيد فطر استفاده مي‌شد.

يكي از دوستان تعريف مي‌كرد كه چند سال پيش بعد از مدت‌ها بختش باز شده و از بانكي كه در آن حساب قرض‌الحسنه داشته با او تماس گرفته و مژده داده‌اند كه برنده سكه طلا شده است. رفيق ذوق زده ما هم بلافاصله مرخصي ساعتي گرفته و با عجله خودش را به شعبه‌اي كه در آن حساب داشته رسانده تا زودتر جايزه خوش حسابي‌اش (!) را بگيرد و البته قبل از آن هم خانواده‌اش را از اين خوش شانسي باخبر كرده‌بود. اما قيافه اين دوست خوش‌خيال ما ديدني بوده وقتي يك پلاك طلا منقوش به آرم بانك را – كه نهايتاً 10 هزار تومان بيشتر نمي‌ارزيد – به جاي سكه طلا كف دستش گذاشتند، آن هم با هزارتا منت و تبريك بدتر از فحش! چندي قبل هم در ستون تلفن‌هاي روزنامه همشهري گلايه يك شهروند را خواندم كه گفته بود در قرعه كشي يكي از مؤسسات اعتباري غير دولتي برنده سرويس طلا شده اما وقتي براي گرفتن جايزه‌اش مراجعه كرده 200 هزار تومان معادل قيمت يك دست سرويس طلا با او داده‌اند! بنده خدا تقاضا داشت از مسئولان بانكي كشور بپرسند كدام سرويس طلا اين قيمت را دارد!؟

  RSS